If you are going to San Francisco
San Francisco stond bovenaan mijn Amerika-lijstje. Al jaren.
Ik had er een beeld van: hippie vibes, kleurrijke buurten, eindeloos struinen. De stad van freedom en flower power en mensen die durven anders te zijn.
Dat vond ik nogal tegenvallen.
Ik kwam aan met de ferry vanuit Richmond. Veertig minuten over het water, de stad die langzaam opdoemt uit de mist. Dat deel was mooi. De haven ook — overdekte hal, verse clam chowder, leuke winkeltjes. Tot zover, goed.
Daarna liep ik de stad in.
En bij elke stap werd het grilliger. Meer zwervers. Meer tentjes op de stoep. Meer mensen die er slecht aan toe waren. Voor mijn hotel aan Union Square stond een bordje in het Hilton ernaast: "Do not go right." In mijn hotel stond geen bordje. Dus ik liep rechtsaf.
Recht de ellende in.
Ik liet me niet kennen. Ik ben niet bang aangelegd. Maar het was zwaar. Amerika, het land van ongekende kansen — en tegelijk het land dat je uitspuugt als je de ratrace niet bijhoudt. Ik werd er acuut depri van.
Niet omdat ik ellende wil negeren. Maar omdat ik weet dat ik dit gigantische probleem niet oplos door in een hotel van 200 dollar per nacht te logeren. Dus de volgende dag boekte ik een AirBnB. Shared appartement. Zeezicht. Vijf huurders, één badkamer.
Normaalgesproken zou ik dat nooit doen.
Maar het appartement lag aan 48th Street. En 48 is mijn lievelingsgetal. Ik voelde het gewoon: dit moet.
En dat klopte.
Mijn huisgenoten waren geweldig. I got new friends for life. Het uitzicht was magnifiek. Ik was over-the-moon blij.
Wat San Francisco wél gaf:
Golden Gate Bridge Ik ging er met de bus heen. Grote uitdaging — de terugweg nog groter. De bus bleek te vertrekken van precies dezelfde plek waar ik uitgestapt was. Logisch achteraf. Ik stond er lang. Het is groot. Het is echt.
Alcatraz Ik heb het van een afstand bekeken en besloten dat gevangenisbezoek niet aan mij besteed is. Jij misschien wel. Boek dan de nachttour — die schijnt bijzonder te zijn.
De Painted Ladies bij Alamo Square Victoriaanse huisjes in pasteltinten met de skyline erachter. Zo uit een postkaart. Zo echt ook. Ik zat er op het gras en dacht: soms is een cliché gewoon waar.
Mission District Hier voelde ik pas echt wat San Francisco had kunnen zijn. Muurschilderingen op elke muur, de geur van verse tortilla's, mensen die trots zijn op hun buurt. Eet hier. Loop hier. Verdwaal hier.
Sutro Baths Aan de rand van de Stille Oceaan. Ruïnes van oude zwembaden, omgeven door rotsen en wind en golven. Ik ging er alleen naartoe op een mistige ochtend. Het was een van de stilste, mooiste momenten van de hele reis.
San Francisco gaf me niet wat ik verwachtte.
Het gaf me iets anders: het besef dat ook een teleurstelling je iets leert. Dat je soms een verwacht moet loslaten om te zien wat er echt is. En dat een lievelingsgetal soms de beste reisadviseur is.
Sounds good he?
Ben jij ook iemand die op gevoel navigeert — in het leven én in je werk? Op catcolnot.com help ik je dat om te zetten naar een verhaal dat werkt.
